Español

Querido amigo, querida amiga:

Ya han pasado unos meses tras la celebración de la JMJ y muchos nos preguntamos ¿y ahora qué? Creemos que hemos tenido el tiempo suficiente para reflexionar e interiorizar todo lo vivido en esos mágicos días en los que la Iglesia viva despertó y la fuerza de la juventud entusiasmó. Es el tiempo de los valientes. No podemos dejar que nos durmamos ahora, hay que mantener vivo el fuego del Espíritu Santo. Necesitamos comunicar todo lo vivido hasta ahora.

Por eso nos dirigimos a ti para invitarte a compartir con todos tu testimonio, y para ello hemos creado un blog (http://shareyourexperiencewyd.com) en el que puedes colgar tu escrito. Proponemos que no exceda de 550-600 palabras, indica tu nombre y apellido, edad, nacionalidad y contamos con una fotografía tuya en formato jpg. Conviene poner un título al escrito. Puedes escribirlo en tu propio idioma. Más adelante haremos una cuidadosa selección y en verano publicaremos un libro con ellos. Se ruega entregues tu testimonio al e-mail  wydexperience@gmail.com antes del 30 de abril de 2012.

Esperando poder contar contigo y seguir en contacto, te mandamos un muy cordial saludo.

Português

Querido amigo, querida amiga:

Passados que estão uns meses sobre a celebração da JMJ, muitos de nos perguntamo-nos: E agora? Achamos que tivemos tempo suficiente para reflectir e interiorizar tudo o que vivemos nesses días mágicos em que a Igreja viva acordou e galvanizou a força da  juventude. Não podemos deixar-nos adormecer, é preciso manter desperta a chama do Espirito Santo. Necessitmos de transmitir tudo o que vivemos até agora.

Assim, vimos até ti para te convidar a partilhar com todos o teu testemunho.

Para este efeito, criámos um blog (http://shareyourexperiencewyd.com) onde podes publicar o teu texto. Seria desejável que não excedesse  550-600 palavras, e nele deverão constar os teus nome, apelido, idade e nacionalidade, assim como uma fotografia tua em formato jpg. Convém dar um título ao texto, que deverás adicionar ao email wydexperience@gmail.com até, impreterivelmente,  30 de Abril de 2012. Depois dessa data, faremos uma cuidadosa seleção de todos os textos, que publicaremos no Verão em livro.

Esperamos contar contigo agora e no futuro.

Aceita os nossos mais cordiais cumprimentos.

Italiano

Cari amici,

sono trascorsi già alcuni mesi dalla celebrazione della GMG “Giornata Mondiale della Gioventù” e siamo in molti a chiederci:  e ora che si fa?  Crediamo di aver avuto sufficiente tempo per riflettere e interiorizzare quanto vissuto in quei giorni magici in cui la Chiesa “viva” si è svegliata e la forza  della gioventù ha entusiasmato.  Non possiamo  rilassarci però,  occorre mantenere vivo il fuoco dello Spirito Santo. Abbiamo bisogno di comunicare quanto vissuto sin ora.

Per questo motivo ci dirigiamo ora a te,   per invitarti a condividere con tutti la tua testimonianza ed abbiamo creato un blog (http://shareyourexperiencewyd.com) nel quale potrai scrivere un tuo pensiero. Ti suggeriamo che non superi più di 550-600 parole. Indica il tuo nome e cognome, età, nazionalità e allega una tua fotografia in  formato jpg. È conveniente che tu dia un titolo al testo. Faremo un’attenta selezione e in estate pubblicheremo un libro con tutti i pensieri. Vi preghiamo  di condividere la vostra testimonianza al email wydexperience@gmail.com entro il 30 di aprile 2012.

Speriamo di poter contare su di te e di continuare a mantenerci in contatto.

Un saluto molto cordiale.

Polski

Drodzy Przyjaciele,

minęło już kilka miesięcy od Światowych Dni Młodzieży w Madrycie i wiele osób z nas pyta: co teraz? Myślimy, że upłynęła wystarczająca ilość czasu, by rozważyć i pogłębić wszystko, co dane nam było przeżyć w tych pięknych dniach w Hiszpanii, a które siłą entuzjazmu młodych ludzi pobudziły życie Kościoła. Nie możemy teraz tego przespać, musimy podtrzymać żywy ogień Ducha Świętego. Powinniśmy przekazać dalej to, co było naszym udziałem.

Dlatego też kierujemy do Was zaproszenie, byście podzielili się ze wszystkimi swoimi przeżyciami. W tym celu stworzyliśmy blog (http://shareyourexperiencewyd.com), na którym możecie zamieszczać Wasze świadectwa. Proponujemy, by Wasza publikacja zawarła się w 550-600 słowach oraz zaopatrzona była w imię, nazwisko, wiek, narodowość i zdjęcie w formacie JPG oraz tytuł. Możecie pisać w Waszym ojczystym języku. W lecie opublikujemy książkę z wybranymi świadectwami. Prosimy, byście swoje świadectwa przesłali do nas do 30 kwietnia 2012 Email wydexperience@gmail.com

Mamy nadzieję, że możemy na Was liczyć!

Pozostajemy w kontakcie i pozdrawiamy Was serdecznie!

Deutsch

Liebe Freunde!

Der Weltjugendtag in Madrid liegt schon ein paar Monate zurück. Und wir fragen uns: und was nun? Wir haben Zeit genug gehabt um über alles was wir in diesen zauberhaften Tagen erlebt haben nachzudenken, wo die lebendige Kirche und die ganze Kraft der Jugend Alle begeistert hat.  Wir sollen aber nicht alles jetzt einfach vergessen, und das Feuer des Heiligen Geistes muss weiter in uns brennen. Wir müssen alles was wir erlebt haben weitergeben.

Deswegen möchten wir Euch gerne einladen in diesem blog (http://shareyourexperiencewyd.com). Eure Gedanken darüber zu schreiben: Einen Text mit 550-600 Worten, Vor- und Nachnamen, Alter, Staatsangehörigkeit und Foto (alles in .jpg). Sendeschluss: 30. April 2012 Email wydexperience@gmail.com Wir werden dann mit ausgewählten Texten im Sommer ein Buch herausgeben.

Viele Grüsse und bis bald!

Français

Cher ami, chère amie,

Plusieurs mois se sont déjà écoulés depuis les JMJ et nous sommes nombreux à nous demander ce que nous pourrions maintenant faire. Nous pensons avoir disposé de tout le temps nécessaire à la réflexion et intériorisation de ce que nous avons vécu durant ces journées magiques au cours desquelles l’église vivante nous a réveillé et où la force de la jeunesse nous a enthousiasmé. Nous ne pouvons pas nous endormir maintenant, il faut maintenir en vie le feu de l’Esprit Saint. Il est indispensable que nous divulguions ce que nous avons vécu jusqu’à ce jour.

Pour cette raison nous nous dirigeons directement à toi et te proposons de partager ton témoignage entre tous et à cet effet, nous avons créé un blog (http://shareyourexperiencewyd.com) où tu pourras apporter tes commentaires. Nous demandons à ce que le texte ne dépasse pas les 550-600 mots, qu’il indique tes nom, prénoms, âge et nationalité et que tu y ajoutes ta photo personnelle, format jpg. Il est recommandé d’ajouter un titre au texte. Tu peux l’écrire dans ta propre langue. Nous nous proposons de faire une sélection minutieuse et cet été nous publierons un livre reprenant tous les textes sélectionnés. Merci de bien vouloir nous envoyer ton témoignage au email wydexperience@gmail.com avant le 30 avril 2012.

Nous espérons pouvoir aussi compter sur toi et rester en contact. En attendant, nous te présentons nos sincères salutations.

English

Dear friend,

Some months have passed since the WYD and many of us are asking ourselves: and now what? We believe that we’ve had enough time to reflect and embrace all that we lived in those magic days when the living church awoke and we were enthused by the force of the younger generations. We must not allow ourselves to be lulled to sleep, as it is important to keep alive the fire of the Holy Spirit. We need to communicate all we have lived so far.

Hence, we are now returning to you to invite you to share your testimony with others. For that purpose we have created a blog (http://shareyourexperiencewyd.com) where you can post your comments. We suggest they should not exceed 550-600 words and would be grateful if you could provide your name and surname, age, nationality and a photograph in jpg format. It would be convenient for the message to have a title and you may write your comments in your own language. Later on we will make a careful selection of the best entries and publish them in a book to be released in the summer. We would appreciate receiving your contributions to the email: wydexperience@gmail.com before April 30th   2012.

We hope to continue to be able to count on you and to keep in touch.

Kindest regards.

Oración + trabajo arduo = derroche de amor, JMJ Madrid 2011

Alba Bowen
Panamá, 29 años

Hermanos, soy Alba Bowen, de Panamá, tengo 29 años y pertenezco al Camino Neocatecumenal y desde la JMJ en Colonia Alemania sentí el deseo de asistir a este encuentro, sin embargo siempre me desanimaba en el camino…

Para la JMJ de Madrid, les puedo decir que mi peregrinación inició en octubre de 2009 junto a otros jóvenes de mi parroquia. Desde que se nos anunció la peregrinación comenzamos a realizar actividades para recaudar los fondos, porque como en otras ocasiones muchos jóvenes nos animamos al llamado del Papa, pero al final sólo iban uno o dos. Y QUERÍAMOS que ésta fuera la excepción.

En esta ocasión al Señor le pareció bien que yo, junto a otros hermanos, -los mayores en edad- coordináramos las actividades del grupo, éramos como 18 jóvenes inicialmente y yo sentía la responsabilidad de que todos pudiésemos vivir lo hermoso de este encuentro. Trasnochaba para tener toda la organización en orden, intentaba dar el máximo, pero como veía que otros no hacían lo mismo, me enojaba en ocasiones, pero seguíamos adelante apoyándonos en la oración, la comunicación y el consejo. Trabajábamos muy fuerte para obtener los ingresos, había donaciones pero pasaba el tiempo y veíamos que aún estábamos lejos de completar todo el dinero necesario. Sin embargo, Dios, en su infinita misericordia, nos regalaba acontecimientos donde veíamos su gloria, nos daba fuerzas para continuar y nos animaba a dar nuestras vidas por los hermanos del grupo, y eso me hizo ver que yo no era quien llevaba esta empresa, sino que Él era quien se encargaba de llevarnos a Madrid, y así fue que quienes perseveraron en la peregrinación (13 chicos) pudimos disfrutar de aquella maravillosa fiesta mundial. Al final, fuimos un total de 18 hermanos de la parroquia.

Estoy convencida que la oración individual, en grupo y solicitada a quien podíamos, junto con la humillación de pedir dinero a gente que en mi vida había visto, fue lo que me permitió vivir 15 días en el cielo, sí en el cielo, así me sentí durante mi estadía en Europa.

Y les cuento, para mayor gloria de Dios, Él me permitió ver su misericordia en medio de mis pecados, porque tuve la oportunidad de viajar antes y conocer otros lugares, y durante esa pre-pre-jornada, el Señor me permitió vivir milagros y conocer personas que jamás olvidaré aunque es muy probable que jamás volveré a ver, pero que me hicieron sentir el amor de Dios a través de la caridad. Pude realmente sentirme como peregrina, me dieron hospedaje y alimento gratis cuando literalmente no tenía donde pasar la noche, el Señor envió ángeles (un hombre bondadoso) para llevarme a una estación de tren sin un alma de Dios, en el momento preciso, además el tren sólo pasaba una vez al día; y muchísimas otras experiencias que si las cuento todas no termino.
Además, con mi grupo de peregrinación de Panamá, también pude visitar hermosos lugares santos como el Templo Expiatorio de la Sagrada Familia, el Templo Expiatorio del Sagrado Corazón y el Santuario de Nuestra Señora de Montserrat en Barcelona; en Zaragoza visitamos el Templo de la Virgen del Pilar, la Iglesia de San Bartolomé de Calatorao, la Parroquia Santa María de los Sagrados Corporales de Daroca, y lo que más me impresionó, las Criptas de los Mártires Claretianos y la vida de Pelé, el Santo de los Gitanos en Barbastro; y en Madrid La Catedral de Santa María la Real de la Almudena.
Y por fin… La Jornada con su Santidad Benedicto XVI, momentos en que verdaderamente pude apreciar la gracia de Dios, primero, al ver cómo en su ancianidad, el Papa nos acompañó y dio aliento a tantos jóvenes reunidos en nombre de Jesucristo a pesar de las circunstancias climáticas y, segundo, que después de un calor atormentador durante la tarde – que nos era sofocada con agua que la gente tiraba desde sus casas en el camino o de camiones cisternas – se nos regaló la lluvia, para mí, maravillosa, refrescante, aunque días después, camino a casa, estaba durmiendo en un aeropuerto… con fiebre.
Para mí TODO, -la comida, de la que muchos de mi grupo renegaban por ser la misma todo el tiempo y algo extraña en ocasiones por las diferencias culturales- era realmente dones de Dios porque la verdad no tenía dinero para sustentarme, y puedo decir que en ningún momento me faltó la comida (al contrario, sobró), y muchísimo menos la alegría para alabar a Dios en cada lugar que visitábamos, íbamos cantando y danzando, dando testimonio de que Cristo está edificándome y arraigándome cada día más para estar FIRME EN LA FE, durante mi peregrinación en esta tierra.

Ahora, si Dios lo quiere, espero poder Ir a hacer discípulos a Río el próximo año.
Que Dios te bendiga y te permita realmente sentirte amado por Él, es lo mejor, abrazos desde Panamá!!!

Varios testimonios desde Croacia

Sandra Špoljarić,Croacia. 21 años

La Jornada Mundial de la Juventud es un evento que influye o debería tener influencia en el crecimiento de la fe de cada uno. Asimismo le puede ayudar a a profundizar su vida de cristiano/cristiana. Mediante este encuentro, nuevas amistades y reuniones a las que nos invita Dios, nos sentimos especialmente bendecidos por su parte. Decidí ser voluntaria porque quería dedicarle una parte de mi tiempo a Él así como a la gente que necesitaba de mí durante el encuentro. Hay numerosas anécdotas que contar; en Madrid la respuesta a todo era “mañana“. Lo que más me impresionó fue el papel que se dio a los voluntarios y a todos los que respondieron con un sí a esta invitación/llamada. Mi mensaje, después de haber vivido el encuentro de esta manera, sería el siguiente: en las situaciones de mucha prisa, y de mucha presión – no merece la pena llorar (la gente que se encontraba a mi lado estos días, sabrá de qué estoy hablando ja.. ja..ja..).

Renata Peharec, Croacia. 22 años

„En la Jornada Mundial de la Juventud en Madrid – lo que más me impresionó fue la facilidad de hacer nuevas amistades y de estar rodeada de gente exclusivamente positiva.

Krešimir Šaf, Croacia. 24 años

Para mí, la Jornada Mundial de Juventud representa una estupenda experiencia gracias a la que pude conocer a gente nueva, lo cual al mismo tiempo contribuyó a mi crecimiento espiritual y me dio la posibilidad de pasar unos días en otra ciudad, otro país etc. Decidí participar en el encuentro en Madrid como voluntario porque quise ir a la Jornada Mundial por primera vez y de esta manera contribuir a este encuentro. Hubo muchas anécdotas – mencionaría una especialmente bonita. Intentaba quedar con una chica de Polonia para «rantka» lo que en polaco significa «café, salida» Finalmente, quedamos para tomar el café en el desayuno. El primer día no apareció a la cita, el siguiente tampoco. Ella sintió mucho no haber podido venir ni un solo día y para disculparse puso por el recinto de Ifema (el sitio donde estuvimos alojados), dos, tres carteles en los que puso que lo lamentaba mucho, pidiéndome perdón. Todo el mundo pudo verlo. Ese gesto me pareció tan simpático que decidí hacer lo mismo invitándole a la chica, en público, una vez más a “rantka” mediante las hojas que había dejado por Ifema.

Verdaderamente, hay muchísimas cosas que me tocaron – entre las que mencionaría : el mismo objetivo con el que vinimos todos a este encuentro, el hecho de que no hubo ni un solo incidente; el ambiente, a pesar de carecer de algunas cositas, era excelente, la posibilidad de conocer mucha gente nueva. No sé si podría destacar algún mensaje en especial de la Jornada Mundial de la Juventud en Madrid – sin embargo, estos dos me parecen primordiales:”Aférrate bien fuerte a Jesús. Todo lo podemos en Él, que nos hace más fuertes”

Marija Radoš, Croacia. 24 años

La Jornada Mundial de la Juventud significa para mí una experiencia que voy a recordar siempre. Este encuentro representa una fraternidad en que todos somos iguales cualquiera que sean nuestro color de piel, idioma, cultura u otra cosa. Me decidí a participar en el encuentro como voluntaria a propuesta de una amiga y no me arrepentí para nada. Hubo varios acontecimientos diarios. Cada día, cada momento sucedía algo nuevo y se grababa en la mente – pero a mí, me impresionó especialmente la amabilidad de la gente así como el hecho de que siempre estaban dispuestos a atendernos en cualquier cosa. El mensaje que me llevo del encuentro es el siguiente: La fe conecta y une verdaderamente a la gente de todo el mundo. Es una experiencia estupenda, una ciudad preciosa, igual que su gente, los voluntarios. Al final, recomendaría a todos que se apunten a participar como voluntarios en la Jornada Mundial de Juventud, tan sólo una vez en la vida, porque trabajando así pueden contribuir y recibir mucho.»

Petra Abramović, Croacia. 33 años

Esta reunion ha sido una gran escuela para todos nosotros: enseñándonos a ser pacientes y fue un gran ejemplo de como crecer en nuestra fe. Si hubiera sabido lo que me esperaba en Madrid creo que no hubiera ido. Pero ahora, cuando todo ya ha pasao, puedo decir totalmente convencido que ha sido la mejor experiencia de fe en toda mi vida. Era mi cuarta JMJ, pero la primera como voluntario y ha sido la major.

Martina Pantaler, Croacia. 22 años

Lo major de la JMJ en Madrid fue el encuentro con el Papa en IFEMA antes de que se fuera de Madrid. Cuando el Papa estaba llegando a IFEMA y cuando iba pasando, pude ver un brillo en sus ojos cuando vio la bandera croata. Estoy segura que recordaría el encuentro en Zagreb y la vigilia con 25.000 jóvenes croatas en la plaza principal de la capital. Fue sólo 2 meses antes de la JMJ. Estaba tan orgullosa de poder estar en Madrid y de poder ayudar como vuluntaria. Ser una voluntaria de la JMJ 2011 ha sido la mejor experiencia de mi vida.

Sanja Šimatić, Croacia. 28 años

Fue maravilloso ser voluntaria y creo que todo el mundo debería repetir esta experiencia. Algunos de nosotros ya estamos ahorrando para Río.

Viktorja Erjavec, Croacia. 25 años

La Jornada Mundial de la Juventud en Madrid fue mi tercera JMJ. Cada encuentro es especial en su manera. Tuve la oportunidad de ser voluntaria durante un año y medio. Una experiencia muy especial. La JMJ se convirtió en mi pan de cada día. Ayudando en traducciones a mi lengua nativa, que es el croata, y colaboarndo en la organización a nivel croata, realmente experimenté la JMJ desde diversos ámbitos, no solo desde el punto de vista de peregrina.

Uma experiência inesquecível!

Ana Célia Santos
Salvador de Bahía (Brasil), 30 anos

Sou uma jovem professora do Brasil e na JMJ 2011 tive a imensa graça de participar do encontro dos jovens professores universitários com o Santo Padre no Mosteiro El Escorial. Tamanha graça a atribuo à intercessão de João Paulo II, idealizador da JMJ e um dos Patronos desta Jornada.

Meses antes da JMJ, na hora de fazer minha inscrição como peregrina, me enterei pelo site oficial que haveria um encontro do Santo Padre com os professores. Naquele momento brotou no meu coração um grande desejo de participar. Então entrei em contato com a comissão responsável, a qual me solicitou que enviasse uma fotocópia escaneada dos documentos. Apesar de não ter o título de doutor, um dos requisitos para participar, resolvi enviar os documentos. Na hora de escanear o passaporte, caiu de seu interior uma foto de João Paulo II na qual ele está sorrindo (nem me lembrava mais que havia posto aquela foto ali). Aquele sorriso me inspirou uma confiança tão grande que comecei a rezar todos os dias pedindo a intercessão dele por esta intenção. E ele não me decepcionou! Em julho recebi a resposta positiva. Além de receber a graça de poder participar do encontro com o Santo Padre, também me escolheram para cumprimentá-lo no final da cerimônia. Não podia acreditar, era demais para mim! Não havia pedido tanto! Meu coração rejubilava e não cansava de agradecer ao Senhor por conceder-me maravilhoso presente: poder estar diante do Santo Padre, o nosso doce Cristo na Terra.

Já na Espanha, durante a semana da JMJ tivemos que comparecer aos ensaios para o encontro dos professores e ali conhecemos uma professora muito amável que, embora nos tenha conhecido naquela ocasião, convidou-nos para almoçar em sua casa. Dois dias depois, estaríamos, a seu convite, outra vez em seu lar para juntos irmos ao encontro do Santo Padre. Aceitamos com muita gratidão e ficamos encantados com a hospitalidade daquela família, que deu para nós um testemunho muito bonito de uma família arraigada em Cristo e firme na fé!

Chegado o dia tão esperado, diante do Santo Padre renovei meu desejo de ser testemunha de Cristo para meus alunos. Foi um dia inesquecível, o Papa estava muito contente e no seu dicurso exortou os professores a não serem meros transmissores de conteúdos, mas formadores de jovens a quem devem compreender, amar e suscitar a sede de verdade que possuem dentro de si.

No último dia da Jornada, devido à grande quantidade de peregrinos, não conseguimos entrar no aeródromo de Cuatro Vientos para participar da Missa de encerramento. Ficamos do lado de fora um pouco tristes, mas eis que Deus mais uma vez nos surpreendeu ao colocar um santo sacerdote no nosso caminho. Participamos juntos da Santa Missa, vendo tudo do telão porque estávamos muito longe. Quando a Santa Missa terminou, fomos juntos caminhando rumo à estação de metrô, mas no meio do caminho recebemos uma ligação da professora amiga que nos havia acolhido, a qual disse que nos buscaria de carro com seu esposo pois os metrôs estavam colapsados. Foi providencial porque deram carona ao padre até o aeroporto e, em seguida, nos levaram para almoçar com eles a fim de despedir-nos.

Foi maravilhoso experimentar que a fé não conhece fronteira, a solidariedade não conhece rosto e o amor de Cristo é o que, de fato, nos une. Era Ele o motivo de tanta alegria estampada nos rostos de tantos jovens, era Ele que tinha atraído alí tanta gente de lugares tão distintos. Emfim, a JMJ para mim é uma pequena antecipação do Céu: povos e nações unidos em torno de Cristo!
Quero terminar este testemunho agradecendo ao nosso querido beato João Paulo II por sua maravilhosa intercessão e por ter-nos deixado este legado que tem proporcionado o encontro com Cristo a tantos jovens. Que suas célebres palavras continuem ressoando nos corações de todos os jovens: não tenham medo, abram as portas a Cristo!
Até Rio 2013, se Deus quiser!!!

Jornada Mundial de la Juventud 2011 Madrid – Weltjugendtag 2011 Madrid

Nico Sucker
Voerde (Niederrhein) Diözese Münster, Deutschland
18 Jahre

“In ihm verwurzelt und auf ihn gegründet, fest im Glauben.“ (Hl. Paulus – Kol 2,7)

Ich erinnere mich gerne zurück an Madrid. Man kann es nicht in Worte fassen was man da erlebt und spürt, das ist wie ein ganz schöner Traum, halt nur noch besser.
Die Freude war ganz besonders für mich groß während dieser Tage, weil es mein erster Weltjugendtag war und dabei zu sein, dass ist nicht in Worte zu fassen, dass ist zu schwierig, eine solche Atmosphäre und Gastfreundschaft, und alles das zusammen mit der Hitze der Tage bildet zusammen ein Fundament: unseren Glauben!
Wenn ich was sagen dürfte wäre es: dass die Jungen Menschen sich auf Christus einlassen sollen, weil es einfach so schön ist, und das merkte man ganz besonders an diesem großen Miteinander.
FIRMES EN LA FE!

Es ist keine Verantwortung und keine Aufgabe sondern ich würde es als Gnade definieren, die uns ins Herz geschenkt wird, berührt durch den Finger Gottes, dem Tröster – dem Heiligen Geist.
Der Selige Papst Johannes Paul II. Der den Weltjugendtag das Leben gab, ist der Papst der Jugendlichen, der sie und uns dazu eingeladen hat uns darauf einzulassen, dem kreuz entgegen zu gehen und wie Petrus zu sagen „Herr du weißt alles, du weißt, dass ich dich liebhabe.“ (Joh 21, 17)
Und wenn wir auf das Heute schauen, auf den jetzigen Papst, den Heiligen Vater, unseren Benedikt XVI, dann sehen wir eine neue Einladung, eine neue Botschaft und eine Jugend die sich wie damals auch Heute berühren lässt und auch „JA“ sagt.
Was ich auch immer in Erinnerung habe, ein Ruf, denn wir im Herzen mittragen und immer überall zurufen und damit auch unser Danke ausrichten „la juventud del Papa“
Wir sind die Jugend des Papstes!

Der Weltjugendtag in Madrid das bleibt unvergesslich, ob Köln, Sydney oder Rom, bis jetzt finde ich kann nichts den Madrider Weltjugendtag 2011 toppen.
Am meisten bleibt mir die Vigil im Herzen, dieser unvergesslicher Abend mit dem Unwetter der uns herausforderte ob wir diese Prüfung bestehen, und das haben wir zusammen mit unserem Papst!
Ein Unwetter das der Heilige Geist war der uns so stark berührt das wir umso mehr Freude hatten,
und als dann das Allerheiligste ausgesetzt wurde, eine solch große Stille auf Cuatro Vientos, dass war der Höhepunkt, Jesus im Zeichen des Brotes um den wir uns versammeln durften und Inne halten konnten, und da wurden wir durch den Heiligen Vater dem Herzen Jesu geweiht. Alleluja.
Jesus lebt!

Und die Heilige Messe am Sonntag ein Ende eines Weltjugendtages und ein Anfang eines neuen!
Ein Kreuz und ein YouCat das uns der Papst geschenkt hat, und einen so schönen
Jornada Mundial de la Juventud! Danke, Heiliger Vater!

“Die Kirche lebt. Und die Kirche ist jung. Sie trägt die Zukunft der Welt in sich und zeigt daher auch jedem einzelnen den Weg in die Zukunft. Die Kirche lebt, wir sehen es, und wir spüren die Freude, die der Auferstandene den Seinen verheißen hat. Die Kirche lebt, sie lebt, weil Christus lebt, weil er wirklich auferstanden ist.” (Papst Benedikt XVI, 24.04.2005)

Der Weltjugendtag in Madrid stand für mich unter dem Schutz der Heiligen Jungfrau Maria,
so darf ich das Logo verstehen, die Jugend unter dem Kreuz Christi im Vertrauen der Gottesmutter.

Seliger Papst Johannes Paul II. Bitte für uns!

Ich freue mich auf Rio de Janeiro 2013! Bis bald!
Ich wünsche Euch von Herzen Gottes reichen Schutz und Segen

Ich weiß, wer schuld am Regen ist

Rudolf Gehrig
Deutschland, 18 Jahre

Es tut mir ja Leid. Ehrlich, so habe ich das nicht gewollt! Mein Gott, woher soll ich aber wissen, dass er gleich so übertreiben muss!

Es fing damit an, dass ich unterwegs nach Cuatro Vientos zur Vigil war. Nach und nach gingen immer mehr Mitglieder meiner Gruppe im Gerangel um die Plätze der rettungslos überfüllten U-Bahn verloren, bis wir nur noch zu zweit über eine Stunde auf eine Mitfahrgelegenheit warteten. Unterdessen lernten wir zwei nette Italienerinnen kennen und liebäugelten mit dem Gedanken, hier schon unseren Schlafsack auszupacken.

Wie erleichtert wir waren, als endlich eine komplett freie U-Bahn hielt. Doch knapp 10 Minuten später schon haben wir uns in den kühlen U-Bahnschacht zurückgewünscht.
Die Luft war heiß, schwül und schweißesschwanger.

Eine halbe Stunde Fußmarsch mit Gepäck über aufgeweichten Teer, hin und wieder barmherzige spanische Frauen, die vom Balkon aus die Pilger mit Wasser begießen, dann endlich Cuatro Vientos, der Flughafen, der zum Weltjugendtagsgelände umfunktioniert wurde.

Der gelbe Sonnenhut hat Schweißränder, auf dem T-Shirt sind Schweißflecken nur noch geruchlich vom Wasser der Balkon-Ladys zu unterscheiden, der Rücken ist klatschnass. Wir sind da. Aber noch lange nicht drin. Nach einer dreiviertel Stunde sind wir drin. Aber noch lange nicht auf unserm Platz. Die Zunge klebt an der Kehle, der aufgewirbelte Staub mischt sich mit dem Schweiß zu einer braunen Brühe, die die Wangen herunterläuft. Wie schön doch eine Abkühlung wäre! Ich beginne zu beten. Um Regen. Bei fast wolkenlosen Himmel.

Nichts hat sich getan, als es am Abend abkühlt und Papst Benedikt die Vigil eröffnet. Mit einem Schlag verdunkelt sich der Himmel, bald schon zucken Blitze in der Ferne, das Donnergrollen geht in den tausendfachen „Viva el Papa!“-Rufen unter. Der Himmel beginnt tatsächlich zu weinen, erst ganz dezent, aber nach und nach wird es mehr und es wird richtig ungemütlich. Der Papst muss seine Rede unterbrechen, überall werden panisch Plastikfolien ausgebreitet oder über den Kopf gezogen, ich stehe schutzlos im Regen und fange an vor Kälte zu zittern. Um mich herum schimpfen die Leute, einer jammert, zwanzig Euro verloren zu haben, weil er gewettet hat, dass es kein einziges Mal regnen werde. Ich bekomme schlechtes Gewissen.

Erneut erhebe ich meine Augen zum Gebet: Lieber Gott, vielen Dank, dass du meine Bitte erhört hast. Vielen Dank für die Abkühlung! Aber, naja, weißt du, findest du nicht, dass du etwas übertreibst? Die Wärme hört auf zu wärmen, der Staub hört auf zu stauben, schön und gut, aber dass den Bischöfen die Kappen wegfliegen und das Gesicht des Papstes auf der Leinwand von einem Regenschirm verdeckt wird, ist das wirklich nötig?

Als der Regen nach einer halben Stunde immer noch nicht nachgelassen hat, wende ich mich an die Mutter Gottes, ich bete ein Gesätz Rosenkranz, damit sie ihrem Sohn den Regenmacher wegnimmt. Und es lässt nach. Es hört auf. Eine warme Brise fegt kurz darauf über den Platz, tut so, als ob nichts geschehen wäre.
Erleichtert bedanke ich mich für die Abkühlung und die beeindruckende Gotteserfahrung. Wie heißt dieser schöne Spruch aus der Bibel? „Wer bittet, der empfängt.“ (Lk 11,9)
Und ein anderer lautet: „Der Wind weht, wo er will.“ (Joh 8,6)

Manchmal sogar einem Bischof die Mütze vom Kopf.

Napewno tak mialo byc…!

Agnieszka Piotrowski
Polska, 23 lata

Wszystko tak niewinnie się zaczęło. W pierwszej chwili, gdy usłyszałam, że mam możliwość wyjazdu do Madrytu na Światowe Dni młodzieży, pomyślałam: jak mam nazbierać tyle kasy? Ale Bóg chciał, by wszystko jak zwykle się udało. Wiec wybraliśmy się polską grupą z Niemiec z księdzem i siostrą zakonną w kierunku Madrytu, gdzie czekała już na nas młodzież z wszystkich zakątków świata. Pierwsze wrażenia były niesamowite, mimo że papież Benedykt XVI miał przyjechać dopiero za parę dni. Przypominało mi to wielką imprezę, na której wszyscy razem sie bawili jak wielka rodzina. Każdy miał uśmiech na twarzy, wszyscy ze sobą rozmawiali, jakby znali się od zawsze i była to najbardziej normalna rzecz na świecie. Spaliśmy jak większość grup w szkole na podłodze, nie było cieplej wody przez cały tydzień, a prysznice były wystawione na placu szkolnym, więc wieczorami po gorącym dniu mogliśmy brać prysznic pod rozgwieżdżonym niebem. Katechezy poruszały głębokie treści i dawały nam do myślenia.
Wydaje mi się, że każdy z nas miał takie chwile, gdy zastanawiał się, jaki jest sens tego, że znalazł się akurat w tym miejscu, w tym czasie i że musi to znaczyć coś więcej, niż tylko wspólną modlitwę i radowanie się. Ja myślę o tym do dziś.
Trzeciego dnia mojego pobytu mnie i moje przyjaciółki zagadnął pewien Meksykanin. Miałyśmy przerwę obiadową i kupiłyśmy płyn do robienia babeczek. Wtedy on do nas podszedł i chciał zrobić nam zdjęcie w naszych koszulkach z napisem “Polska” i z meksykańską flagą. Podałyśmy mu nasze adresy e-mail, aby nam je przesłał; nie spodziewałyśmy się, że to zrobi. Kolejne dni były pełne wrażeń, spotkania z papieżem i wreszcie noc w cuatro vientos. Było to dla mnie niezapomniane przeżycie, był tam z nami Benedykt XVI, ale przede wszystkim my Polacy odczuwaliśmy obecność naszego ukochanego, błogosławionego Jana Pawła II.
Gdy przebudziłam się w środku nocy, to widziałam nad sobą mnóstwo gwiazd, a wokół mnie była młodzież zebrana z całego świata. Następnego poranka poszłam z kolega i koleżankami umyć zęby. Gdy wracaliśmy nie chcieli nas wpuścić do naszego sektora, wiec musieliśmy sie wepchnąć do innego. Postanowiłam sobie przez cały ten tydzień modlić się o moje powołanie. Jeden z kolegów czuł, że powinien pójść do seminarium. Bardzo prosiłam Boga, by i mi wskazał drogę i dał znak, jaką drogą mam się udać. Powiedziałam więc sobie, że jak będę stała w pierwszym rzędzie, gdy papież będzie przejeżdżał, to będzie to ewidentny znak, jeżeli nie, to czeka na mnie coś więcej. Gdy nadszedł ten moment stałam w drugim rzędzie. Byłam zirytowana tą sytuacją i głęboko się zastanawiając nad wszystkim co się wydarzyło, wróciłam do domu.

Dwa dni później otrzymałam wiadomość od Meksykanina, którego spotkałam z przyjaciółkami. Zaczęliśmy ze sobą pisać, an początku co parę dni, ale z czasem już codziennie. W mojej parafii ogłoszono pielgrzymkę do Meksyku, Guadalupe. Jednak miejsc wolnych juz brakło, a z uwagi na to, iż jestem studentką, nie widziałam nawet sposobu sfinansowania tego wyjazdu. Napisałam jednak do księdza, że jeżeli Bóg będzie tego chciał i zwolni się jedno miejsce, to polecę do Meksyku. I właśnie tak sie stało.

Dwa dni temu wróciłam z Meksyku do domu. Akurat tak sie składa, że Sebastian – Meksykanin poznany w Madrycie, pracuje w szpitalu w Mexico City i mógł wziąć urlop i spędzić te dni razem z nami – pielgrzymami. Do mateczki naszej z Guadalupe modliliśmy się o dużo sił i o wskazanie dalszej drogi. Planujemy sie znów spotkać za parę miesięcy, gdy nazbieramy wystarczająco pieniędzy. I któż wie co z tego będzie? Przecież nasze spotkania w Madrycie, a potem w Meksyku nie mogą być przypadkiem. Wierzę, że Bóg nami kieruje i właśnie tak miało być. Dla mnie więc Światowe dni Młodzieży w Madrycie zaowocowały nie tylko religijnymi owocami. Nauczyło mnie to, że można kochać na odległość, mimo innego języka i takiej odległości. Bo przecież język miłości jest wszędzie taki sam, nie prawdaż

Argentina arraigada y edificada en Cristo, firme en la Fe

Mariana Duarte
Banderaló, Buenos Aires (Argentina), 26 años

Queridos amigos: he tenido la posibilidad de compartir con nuestro Santo Padre la Jornada Mundial de la Juventud realizada en Madrid. Intentar resumir en palabras lo compartido en esos días se me hace verdaderamente difícil, pero representar a mi país en el evento que reúne a la juventud católica del mundo me llena de alegría.
Durante esos días colmados de la presencia de Cristo en los más de dos millones de jóvenes presentes en la jornada, pudimos reafirmar nuestra Fe y decir con orgullo que los jóvenes somos la esperanza.
Nuestro Papa nos hizo crecer en el amor a la Iglesia, para que podamos defenderla como a nuestra familia en estos tiempos difíciles. Nos pidió que recemos por él y por todos los sacerdotes para que sigan confiando y apostando por los jóvenes.
Las palabras del sucesor de Pedro nos hicieron reflexionar sobre todos los Sacramentos, para que aprendamos a vivirlos como un verdadero regalo de Dios. Para que nos acerquemos al Sacramento del Perdón que es lo que nos hace vivir en la gracia plena de Cristo. Sólo si vivimos en la verdad podemos descubrir nuestra misión en la vida y en la iglesia. “Dios no se cansa de perdonar. Todos necesitamos el perdón, nos abre al futuro con esperanza. – Benedicto XVI”
La juventud no está perdida, no dejen que esa frase se diga, recen por los jóvenes y confíen en la Santa Providencia del Señor para que podamos crecer en santidad, unos en el matrimonio y otros en la vida consagrada pero fieles en el amor a Cristo.
Tuvimos la gracia de que nuestro querido Benedicto XVI nos consagre al Sagrado Corazón de Jesús para que arraigados y edificados en Él seamos siempre suyos, en la vida y en la muerte y jamás nos apartemos de Él. Impuso sus manos sobre nosotros y bendijo nuestras cruces enviándonos así al mundo entero a anunciar el Evangelio.
Encontrarse con tantos jóvenes que comparten nuestros mismos valores nos hace saber que no estamos solos. El amor de Cristo y por Cristo bastaba para establecer un diálogo. El “Where are you from?” seguía siempre con algo para intercambiar con otro peregrino.
Recordar el canto ¡Esta es la juventud del Papa!, o el profundo silencio que se hizo en el momento de la adoración al Santísimo me llena de emoción. Dios quiera que muchos más jóvenes se animen a seguir a Cristo y que tengan la posibilidad de compartir una experiencia tan linda como son las Jornadas Mundiales de la Juventud.
Fue hermoso compartir con nuestro Papa esta aventura, resistir a la lluvia, a las altas temperaturas, nada importaba, sabíamos que estábamos protegidos, nada malo nos podía pasar.
La paz que uno siente al haber compartido con el Papa y con tantos jóvenes la Fe de la Iglesia no tiene explicación. Sólo me quedan palabras de agradecimiento para mi familia por haberme trasmitido a Cristo siempre, a toda la gente de Banderaló por acompañarme con sus oraciones y a toda la gente que día a día me hace crecer en la Fe.
Sin duda ya nada será igual, nos vemos en Rio de Janeiro en 2013, abrazo en Cristo.
Gracias, jóvenes, porque el regalo de vuestra juventud oxigena al Papa, alienta a la Iglesia y refresca un mundo sediento de ilusión y coraje. – Benedicto XVI